ang pagpapatuloy...
sa mga sumusubaybay... inilipat ko na ang aking teleserye sa multiply account ko na...
biogesic... paracetamol... INGAT!
sa mga sumusubaybay... inilipat ko na ang aking teleserye sa multiply account ko na...
biogesic... paracetamol... INGAT!
sana NAPADA ako sa mabatong lugar para magawa ko to...
sana NANITIK ako sa lalamunan para magawa ko to...
sana NAWIHA ako sa balat para magawa ko to...
sana NANGGAMBA ako ng jeep para magawa ko to...
sana NASUTOK ako ng karayom para magawa ko to...
sana NATUNSOK ako sa sikmura para magawa ko to...
sana NASAPO ako ng yosi para magawa ko to...
sana NALABIAN ako ng buto para magawa ko to...
sana NAKASKAS ako ng kutisilyo para magawa ko to...
sana NAPAMSAL ako sa pisngi para magawa ko to...
sana NARISA ang mga pinaghirapan ko para magawa ko to...
pero bakit ganito? nde nmn nangyari ang mga yun pero ginagawa ko ngayon to.... NAHULAAN mo na ba?
ang mga excitement ko papuntang japan ay lagapak sa sahig.. kung dati ay umaabot hanggang langit.. ngayo'y bumabaon sa lupa ang pagkasabik...
hindi nmn sa nde na ako tlga excited magpunta ng japan.. narealize ko lng tlga na sobrang mahal nya at kahit ako.. nde ko macontain ang mga gagastusin doon.. ticket at lodging pa lang.. ay dapat parang sumali ako ng gameknb at wowowee para lang makarating doon.. at nde pa kasama ang pagkain at mga bibilhin.. kahit na alam kong magiging masaya at kakaiba ang mga magiging sandali namin doon.. ay may mga pag-aalangan pa rin ako sa pagpunta doon.. nde mawawala sa isip ko ang SOBRANG mahal na mga gastusin.. well.. bahala na ang kapalaran naway maging masaya tlga ako doon.. at makalimutan ang problema...
ang excitement ko sa buhay ay lagapak sa sahig.. kung dati'y naha-high sa pananabik... ngayo'y hinuhukay ang lupa sa kalaliman ang interes...
nde ko alam kung papasa ba ako sa bridges at sa destimb.. dahil alanganin ako sa bridges.. at nangangamba kaming lahat sa destimb... tapos pupunta pa ako ng japan.. at wla akong tyansang makipagnegosasyon.. (as if meron).. potang buhay to.. patapon..
ang excitement ko ... ay lagapak sa sahig... kung dati'y ganadong-ganadong gumising sa umaga.. ngayo'y gusto nang ma2log ng matagal na panahon at nawa'y nde na magising...
mahirap bang magsabi ng salamat? o kaya magtxt man lang ng salamat? o kaya ipakita man lang na nagpapasalamat ka.. nde ko maintindihan kung pano nangyari yun... masama ba ang loob ko? nde nmn cguro.. wlang thankyou.. naiintindihan ko nmn ang sitwasyon.. pero atleast sana nmn nagpasalmat ka.. ayoko sanang mabasa mo to.. late ng magpasalamat.. nagexpire na ang moment.. hahaha!
ang excitement ko.. ay may pag-asa pa.. kapag bumabaaon na sa lupa ang pagkasabik ay pilit na iaahon.. kapag nagbubungkal na sa lupa ang pagkasabik ay pilit na huhugutin.. kapag ayaw ng magpagising ng pagkasabik ay pilit na gigisingin... para lang makita ang ganda ng liwanag ng araw sa kinabukasan, ang ganda na maaaring mangyari sa hinaharap, ang mga magiging bunga ng mga problemang pilit kang ibininababa sa sahig... salamat sa pagkakataon.. naiintindihan ko naman.. hintay lang ako
Recent Comments